Το πιο όμορφο γαλάζιο της ψυχής μου το ξόδεψα προσπαθώντας να γλυκάνω το βλέμμα της απουσίας

* το τραγούδι αφιερώνεται ..... 

Μπαίνω στην βάρκα μου και ταξιδεύω στα όνειρά μου !

Όταν έχει μπουνάτσα , γράφω μικρά σηειώματα και τα δένω στα πόδια των γλάρων .

Σ' ΑΓΑΠΩ γράφω ! > κ όποιος το βρει.... ΔΙΚΟ ΤΟΥ !

Σ' ΑΓΑΠΩ !!! Σ' ΑΓΑΠΩΩΩΩΩ

κι αν δεν έχεις κανέναν  αυτήν την στιγμή , έχεις εμένα !

Σ ΑΓΑΠΩ

για σένα ...

για σενα...

Σκεφτόμουν τις προάλλες πόσα έχουμε περάσει...

Γέλασα όταν σε πλήγωσα. Έκλαψα όταν σου χαμογέλασα. Μετρημένες στιγμές, λίγες.

Πάντως ακόμα θυμάμαι την μέρα που γνωριστήκαμε.  

Από τότε μου άρεσες, φρικτά πολύ! 

Αυτές τις μέρες που μας χωρίζουνε δρόμοι

θέλω να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου

Να 'ρχεσαι πιο συχνά με αερόστατο, με ξύλινο τρενάκι, με αεροπλάνο,υπερωκεάνιο,

με τα πόδια... 

Κάθε βράδυ να 'ρχεσαι με ρούχα ή χωρίς

να ζούμε το όνειρο στα στενά της πόλης .

να μιλάμε για όλου του κόσμου τα περίεργα

για ό,τι τριγυρίζει το νου μας ...

και να περπατάμε μεσάνυχτα στην άδεια πόλη

πολλές φορές χωρίς να μιλάμε για τίποτα σοβαρό

τί ωραία που είναι όταν κάνουμε όνειρα,κοινά ...

χωρίς να ξέρουμε το αύριο,χωρίς να λογαριάζουμε κανέναν

σαν να σταματάει η γη κάθε φορά που μου μιλάς...

να 'ρχεσαι πάντως...

έλα ...

Και μπορούμε να γίνουμε ο,τι θέλεις

θέλεις θα γινόμαστε ακροβάτες, 

ηθοποιοί σε θίασο πλανόδιο;;; 

έλα...

Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα

Τ' άλλα θα στα πω στο αύριο

Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι

Βγαίνουν αληθινά μόνο αν τα πιστεύεις....

*ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ να λεώ ... 
και να μπαίνω στο όνειρο σου...

(Για σένα που σε χρειάζομαι.

Για σένα που είσαι τα πάντα.

Για σένα που δεν ξέρω αν αξίζεις, αλλά ελπίζω.

Για σένα που δεν γνωρίζω,αλλά σ'αγαπάω.

Για σένα που χωρίς εσένα είμαι κενή.)

Για μένα η ζωή είναι ένα τετράδιο, ένα τεφτέρι σαν του μπακάλη. Εκεί γράφονται οι στιγμές. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Στιγμές ευτυχίας, δυστυχίας, πόνου και πάει λέγοντας. Όταν το τεφτέρι τελειώσει και μαζί του και η ζωή, τραβάς γραμμή και κάνεις τη σούμα. Αν οι ευτυχισμένες στιγμές είναι περισσότερες, τότε υπήρξες ευτυχισμένη, άρα και τυχερή. Αν όχι .... τότε κρίμα! Έχασες! «Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά το ...... κλείσιμο των βιβλίων»!

-σ'αγαπάω.

-ξέρεις οτι οι άνθρωποι αγαπάνε τρεις φορές στην ζωή τους ; / το χω διαβάσει ... οπότε εσύ έχεις άλλες δύο φορές .!

-Μπορώ να σ'αγαπήσω και τις υπόλοιπες δύο ?

να με προσέχεις ~ 

"μάτια μου,μη βιάζεσαι ... άσε μου το τιμόνι!"

κι εγώ το άφηνα...και το σαπιοκάραβο ταξίδευε,ρίχως ρότα,στο άγριο πέλαγος.

Κι εγώ ήμουν ένας μεθυσμένος μούτσος , που ενώ έβλεπε τις ξερές,ζάρωνε στις κουβέρτες του πλοίου και μετρούσε τ'άστρα!

ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ .......

μελαχρινό μου πρόσωπο
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ...


Να έχεις μια υπέροχη ζωή...μια ζωή γεμάτη γέλια ... και πολύ αγάπη.........


*σίγουρα θα αργήσεις πολύ να το δεις...ή μπορεί να μη το δεις καθόλου...(κάπου θα ξεχάστηκες πάλι) ...


Θα ήθελα να γίνω τραγούδι στα χείλη σου…


…κι όποτε με σιγοσφυρίζεις να χύνεται το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου…


…ουρανέ μου…



-πώς λέγεται αυτό το τραγούδι;
-δεν θυμάσαι πως λέγεται;
-όχι
-ας το αλλάξουμε τότε...
#πόσο γρήγορα ξεχνάνε μερικοί άνθρωποι ...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ ...
(Τί είναι πρέπον και τι δεν είναι δεν το ξεκαθάρισα απόλυτα στον βίο μου...με έπιανε μια σκοτοδίνη)
Πάντως δεν έτρεξα ποτέ πίσω από κάνέναν σαν πεινασμένο κουτάβι(ή μήπως έτρεξα?)Ούτε γάβγιζα σ'όσους με πλησίαζαν (αυτό ειναι σίγουρο).Άσχετα με τις προθέσεις τους,που τις περισσότερες φορές τις υποψιαζόμουν, καθόμουν εκεί , σ'ένα σκαλοπάτι και κουνούσα φιλικά την ουρά.
(Βρε,μπας και την παρακουνούσα;λες;)

Κι όταν σε ρώτησα , μια νύχτα , τι 'μαι για σένα,
σκέφτηκες λίγο και μ'απάντησες αδιάφορα,χαζεύοντας
μια πεταλούδα που είχε παγιδευτεί στο φως της λάμπας σου.
<<Τι είσαι,είπες;...Μια νυχιά , στο τίποτα της ζωής μου>>.

Μ'αυτή την τόση βιάση μου,να ξεκινώ από το τέλος,
έχανα πάντα, η ηλίθεια , τη μαγεία της αρχής.

... πρόσω ολοταχώς ...

Καθίσαμε στο παγκάκι και λέγαμε...λέγαμε ...

Σαν να περιμέναμε μια ζωή ο ένας τον άλλον για να μοιραστούμε τα μυστικά μας.

Ακουμπούσα το κεφάλι μου στον ώμο του. Κι αυτός μου κρατούσε τρυφερά το χέρι.

Του είπα όλη μου τη ζωή.Ήμουν κρυμμένη σε μια πολύχρωμη θαλασσινή σπηλιά.Μακριά από όλον τον κόσμο.Σ'ένα μέρος που κανείς δε θα μπορούσε να μου κάνει κακό.Κι ένιωθα την ανάγκη να πετάξω ό,τι με βάραινε.Ό,τι με φόβιζε.Ό,τι με κυνηγούσε.Ένιωθα την ανάγκη να προσευχηθώ.Να λυτρωθώ.Να σκουπίσω το χώμα από το πρόσωπό μου.

Η καρδιά μου χτυπούσε σαν κρόταλο.Το κορμί μου έλιωνε.Οι αισθήσεις μου όλες ήταν μια φλόγα που έκαιγε δυνατά.Που σκορπούσε σαν θυμίαμα ευχαριστίας,σαν προσφορά ,στα πόδια τπυ μεγάλου οδηγητή της ομορφιάς!

Μου είπε πως ήταν ορφανός.Πως δεν είχε κανέναν.

-Δηλαδή,μέχρι πριν από λίγο δεν είχα.Τώρα,έχω όλο τον κόσμο στην αγκαλιά μου.

-Εσύ το λες αυτό;Που σε κυνηγούν όλες οι όμορφες του και σε θαυμάζουν;

-Τα κοριτσόπουλα εννοείς;Αυτά είναι τα χάπια της ματαιοδοξίας.Ισχυρά και αποτελεσματικά.Αλλά...Δεν τρυπούν τους τέσσερις τοίχους.Κατάλαβες;Βοηθούν να κάνεις ένα άλμα.Να πετάξεις σαν χαρταετός.Μα δεν σου εγγυώνται πως δεν θα πέσεις σε ηλεκτροφόρα σύρματα.Και ξέρεις ποιά λέω εγώ ηλεκτροφόρα σύρματα;....Κάτι νύχτες παγερές.Κάτι νύχτες που πέφτει πάνω σου το σκοτάδι σαν κόλαση.Που νομίζεις πως δεν θα έρθει ποτέ το ξημέρωμα.Έχεις περάσει τέτοιες νύχτες;

-Πολλές...

-Γι' αυτό σου λέω .Δεν ξέρω γιατί,είσαι ο μόνος άνθρωπος που ένιωσα τόση εμπιστοσύνη....από την πρώτη στιγμή που σου μίλησα...

κατι που δεν χαθηκε !

Πετάξαμε την ζωή μας,τη ρημάξαμε,την ξεπαστρέψαμε για ένα τίποτα.
Γιατί δεν μας άρεσε το "τοπίο" που μεγαλώσαμε.
Κι ύστερα ... Θελήσαμε να την χτίσουμε από την αρχή.Να φτιάξουμε το δικό μας τοπίο.Ένα καινούριο κτίριο...
Με τί όμως;Αφού η ψυχή μας δεν διέθετε τα υλικά.
Γίναμε εργολάβοι,δίχως να έχουμε ιδέα από οικοδομές.Εμείς μόνο σχέδια ξέραμε να κάνουμε.
Και όνειρα για ταξίδια.
Είμαστε σπεσιαλίστες στην διακόσμηση.ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΛΕΙΠΕ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΟΙΚΗΜΑ.
Δε βαριέσαι...τουλάχιστον ,καταφέραμε να διασώσουμε ένα πράμα.
Βαθιά , στο μέσα τσεπάκι της ψυχής μας , κρύψαμε τα ναύλα του ονείρου.
Λίγο το 'χεις;

Πάλι τα θαλάσσωσα.Βιαστική κι αφηρημένη όπως πάντα,
ξέχασα,ποιος ξέρει σε τι στέκια,προσφιλή μου πράματα.
Μια ομπρέλα ,ένα κινητό , ένα χάδι κι ένα φιλί.
Η ομπρέλα μου είχε χρώμα σταχτί.
Λες κι ήταν απλωμένο πάνω της ένα σύννεφο.
Το κινητό μου έδειχνε μήνυμα,αλλά δεν είχα καιρό να το διαβάσω.
(έτσι κι αλλιώς δεν περιμένω πλέον την λύτρωση μέσω μηνύματος)
Το χάδι μου ήταν μελί.Σκούρο μελί,σα την καρδιά της μέλισσας.

ΣΕΡΡΕΣ

ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΑΡΧΗ ....

ΝΕΑ ΠΟΛΗ ...

ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ...

ΑΣ ΕΛΠΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΘΟΥΠΕΡ

Καλά.Είπαμε,να κάνεις πράματα ανατρεπτικά.
Να προκαλείς αγκυλωμένες ηθικές,να σοκάρεις απολιθώματα,
που σου το παίζουν οδηγητές,να εξερευνάς βουνοκορφές,
να φτύνεις στερεότυπα,να κλωτσάς περφράξεις.
Αλλά...Ε!Ε! Δεν είναι πάντα απαραίτητο
να φτάνεις μέχρι τον κρατήρα του ηφαιστείου,
μόνο και μόνο για ν'ανάψεις το τσιγάρο σου.

<<ελπίς>> ... ??

Ήταν κι αυτά τα <<άλματα>>,τα<<προς ώρας>>,η βαλίτσα με τα ρούχα και τα στολίδια...
Πιάστηκα από την ουρά της ζωής και παρηγορήθηκα.
Κάλπαζε η ζωή μπροστά,σαν άγριο ,κι με έσερνε από πίσω.
Με έσερνε και με κολλούσε στα βράχια και στα λασπόνερα.Πάνω στ' αγκάθια και κοπριές.
Σάμπως τη νοίαζει τη ζωή;
Γυρίζει μια στιγμή να κοιτάξει τί σέρνει πίσω της;
Αυτοί που κάθονται ξεκάπουλα,αυτοί απολαμβάνουν το τοπίο.Οι άλλοι,τί να διακρίνουν μέσα από τη σκόνη του ποδοβολητού...
Μόνο να τα φαντάζονται μπορούν τα μέρη που περνούν.
Μα στο φινάλε,κάτι είναι κι αυτό.Έστω και κρεμασμένος από την ουρά,έστω και με το να φαντάζεσαι τα μέρη,υπάρχει πάντα η <<ελπίς>> πως κάποτε το άλογο θα κουραστεί .Θα διψάσει,βρε αδερφέ,και θα σταματήσει να πιεί νερό.Και τότε,αν προλάβεις κι αν είσαι τυχερός,θα βρεθείς κι εσύ ξεκάπουλα.Αυτά σου λέει και σου γανώνει το κεφάλι η φιλενάδα σου η <<ελπίς>>.

Είναι γεγονός πως ο καθένας γίνεται ειδικός στις υποθέσεις των άλλων.Και μόνο ειδικός;Και δικαστής και προφήτης και κρητής και δήμιος άμα λάχει. Ρολ άρες!Όχι αστεία!

χα...!Αλλιώς,πώς θα αντέχαμε τ'αναθεματισμένα τα δικά μας...

Πώς θα σηκώναμε την καμπούρα μας...

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.
Λένε πως,όταν φτάσεις ως την αρχή του γκρεμού και δώσεις την βουτιά,φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε.
Και στο τέλος,αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά,δικός σου καλεσμένος ήταν.
Παρεάκι σου.
Μόνο που όποιοι τα κηρύττουν όλ'αυτά, δεν είδαν ποτέ τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού.Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς.
Και το κακό μ'αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο.Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα.Στο τέλος,σου γανώνουν το μυαλό.
Όμως...Αν έφτασες ως εκέι...Λέμε αν...Αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις,τι γίνεται πιο κάτω; Αν έχεις πάρει φόρα,γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη;Αν στο ίσιωμα,που γνώρισες τα κολλητάρια σου,σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν;Κι εσύ πάλι...Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις,σαν ηλίθιος,τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου;Λέμε κι εμείς...Διάφορα.Μόνο οι άλλοι θα λένε;Σίγουρα πάντως, την ώρα της πτώσης, έβγαλες μια δυνατή φωνή:<<αγάπη>> κραύγασες <<Αγάπη!>>>
Οι πάντες ορκίζονται πως δεν σ'άκουσαν .
Τι φταις εσύ , αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη,όταν γίνεται κραυγή,τρομάζει...

* http://www.youtube.com/watch?v=1eiAR3i8FN0

ΤΑΝΙΑ ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ ...!

κράτα την άκρη σου ... απέναντι θα είμαι ... 

Ξέρείς τί σκέφτομαι;Φαντάσου , λέει , να μπορούσες,
σ'όλους αυτούς που δηλητηριάζουν τη ζωή σου,
να τους κολλούσες μια ταμπέλα στη ράχη,όπως αυτή
που έχουν κολήσει στα τσιγάρα.
<<Το άτομο αυτo βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας!>>
Γέλια που θα κάναμε! Αυτή κι αν ήταν προειδοποίηση!

Περπατώ .. Περπατώ ... μόνη στο δάσος.

Κι ο λύκος ακολουθεί πιστά τα βήματά μου.

Ποιος είπε πως φοβήθηκα ποτέ τον λύκο?

Εγώ τον κυνηγό φοβάμαι.

Απο κείνον τρέχω να σωθώ.

http://www.youtube.com/watch?v=2Ue1R9zuers