-Το τετράδιο της Αλκιόνης-

•  Ίσως...ίσως κάποτε να βρεθούμε πάλι κάπου μαζί, να τα πίνουμε και να τα λέμε...Ίσως...
• Χρειάστηκαν τόσα χρόνια να περπατήσω στη βροχή για να καταλάβω επιτέλους, πως παντα πίσω από τα μαύρα σύννεφα, κρύβεται ένας ήλιος λαμπερός...
• Σε νοσταλγώ..Μου'ρχεται πότε πότε το άρωμα της ψυχής σου και νομίζω πως έφτασε η άνοιξη...
• Δεν είναι πια η ζωή μου μια πορεία προς την έρημο..Ξαφνικά η έρημος γέμισε κόκκινα τριαντάφυλλα..Ξαφνικά οι μέρες μου γέμισαν ήλιο...Ξαφνικά οι νύχτες μου γέμισαν δίδυμα φεγγάρια..Για κοίτα φίλε μου πως αλλάζει ο τροχός...
• Μπορεί να είναι άδεια τα σακια των ονείρων μου..όμως εγώ τα χρειάζομαι...έστω και φουσκωμένα με αέρα εγώ τα χρειάζομαι...
• Τι ψάχνω;...Στην ουσία τίποτα.Φουμάρω...Ισως ίσως ψάχνω κάποιον να βάλλει λίγη μουσική στα βήματά μου..κάποιον να με κάνει να μ'αρέσω όταν κόλώνω...
• Δεν έχω τόση ανάγκη να σε βλέπω...προτιμώ να σε ονειρεύομαι...
• Βρε πότε θα μάθεις να περπατάς στις ανθρώπινες ψυχές χωρίς να τις ματώνεις;

ΝΑΑΑΑΑΑΑ γιατί αγαπώ τους φίλους μου

Η Michaela Damilaki MY WHITE YASMINE........:) ta leei ola pisteuw!!!! to latreuw k mazi me auto akoma pio polu latreuw esena!!!!! :)
to pio gluko k hsuxo party animal p exw gnwrisei!!!!!
h pio glukia aderfh p 8a mporousa na xw pote!!!!
h pio omorfh k fatsa psuxo8erapeutriaaaa.... p pa8ainei sok me auta p ths lew k panta m upen8imizei ta swsta bhmmata!!!!! 8elei kopo alla eimai se kalo dromo koukli mmm!!!!!
p thn akouw na milaei k me tn logo ths!!!
p mporei na nai toso makrua alla einai akoma pio konta m!!!!
p panta 8a thn agapw toso polu!!!
de 8a 3exasw pote ma pote to mpougelo mpuras p eixame kanei!!!! pantou k panta h fwtografikh mhxanh uparxei gia na apo8anatisteis tis pio uperoxes stigmes mas!!!
de 8a 3exasw pote auta ta logia.....:

 

Όσο είμαι δίπλα σας περπατάω

Όσο περπατάω μεγαλώνω
Όσο μεγαλώνω μισώ τις λέξεις
Όσο μισώ τις λέξεις …
Θα αναζητώ την αγκαλιά σας 
H DIKH M PANTWS AGKALIA 8A NAI PANTA OLODIKH S!!!!♥ ♥ ♥

*θα μαι δίπλα σου όποτε με θες..... για χρόνια που θα μαστε μακρυα ....

ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΑΙ !& ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙς !!

/ΦΩΤΟ:ΣΕΡΡΕΣ

ζωή & ΘΑΝΑΤΟΣ

ο Θάνατος & η Ζωή 

είναι ένα ζευγάρι από την ώρα ύπαρξης ενός ανθρώπου και τίποτε δεν είναι άφθαρτο ή παντοτινό .

Τη μια μέρα είσαι εκεί και περπατάς και την άλλη είσαι ένα άψυχο κουφάρι κάτω από το χώμα,τροφή για σκουλήκια .

*/Υπαρχουν πολλοι δρομοι για εναν αν8ρωπο, αλλα ο πραγματικος δικος του δρομος ειναι αυτος που, αν τον ακολουθησει, ο ποθος του μεγαλωνει.

#Τις τελευταίες μέρες πολύ μιλάω για τον θάνατο.προσπαθώ να συμφιλιωθώ με την ιδέα πως παίρνει τους αγαπημένους μου .

_τελικά ΝΙΚΗΣΕ (προς το παρών βέβαια )

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ

 ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΙ 

Λίγες μέρες μακρυά από αυτούς που αγαπώ ....
Αναγκαστικές & βασανιστικές ίσως !
Μάλλον χρειάζομαι λίγη απομόνωση/
για να 'μαι κοντά σ'αυτούς που μ'έχουν ανάγκη


ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ....


ΝΑ ΜΕ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ....


*ελπίζω όταν επιστρέψω να σας βρω εδώ και να μην έχει αλλάξει τίποτα!

θεσσσσ/

θες... 

Με δύναμη, με λαχτάρα, με αγριάδα. 

Με θυμό, με οργή, με αθωότητα. 

Να πνίξεις τη σιωπή μου και να μου δώσεις λόγο να φωνάξω...

κάτι παλιά ... **αναρωτιώσουν τότε τί έγραφα ....

_τί είναι αγάπη για σένα δηλαδή ?

…._να μην μπορείς ούτε στιγμή να ξεχάσεις την ύπαρξη αυτού που αγαπάς.να πιστέψεις βαθιά μέσα σου πως είναι ο ΕΝΑΣ πως άλλος δεν θα υπάρξει. να μην περάσει μέρα που να μην σου λείπει το άγγιγμα του. 

Αν δεν είναι αυτό αγάπη τότε τί είναι;

Να πιστέψεις από την πρώτη στιγμή που τον είδες πως .... αγάπησες ~

_όχι. δεν το σκέφτομαι. είμαι ρεαλιστής αγάπη μου*\σε γείωσα τώρα Ε?

& εγώ κάθε φορά να δένομαι πρώτη .

τι ειρωνεία όμως ε ?????? 

^κ ποίος ο Θεός ? 

ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ «ΜΗ» ΠΙΣΤΕΥΩ

*** γιατί εκείνο το βράδυ ευχήθηκα να μην είχα ερωτευτεί,να μην είχα πει τίποτα !!

ΤΟ ΧΑΖΟ ΣΟΥ ΜΙΚΡΟ ΤΙΠΟΤΑΚΙ !! 

ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΠΛΑΝΑΤΑΙ Σ'ΕΝΑΝ ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟ ΟΡΙΖΟΝΤΑ.................

(Κοινώς....ζεις στην κοσμάρα σου. Δηλαδή,μέσα στο ψέμα.
Προτιμώ το ψέμα από την αποστειρωμένη ειλικρίνεια.Αλλά το ψέμα με φτερά.
Όχι με τρίχες κάμπιας.)

Καμία ζωή δε μοίαζει με την άλλη.

Μπορεί να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ.

Θέλω να ξέρεις πως σ'αγαπούσα όλη μου τη ζωή.

Σε αγαπούσα προτού σε γνωρίσω .

Είσαι κομμάτι του εαυτού μου.

Επειδή πέρασα πολύ όμορφα..


επειδή χαίρομαι που σε γνώρισα..


επειδή είσαι τόσο σπάνιος άνθρωπος..


επειδή ένιωσα σαν να σε ήξερα από πάντα..


επειδή με συγκίνησες με το δώρο σου..


επειδή είπες και έκανες ότι υποσχέθηκες..


επειδή ήσουν εκεί ολόκληρος..


επειδή υπάρχουν μέσα μου λιγότερες λέξεις απ' όσες σου αξίζουν..

μόνο μία θα σου γράψω τώρα, εδώ:

σ' ευχαριστώ! 

για όλα !!!!

ΠΑΝΤΑ ως το κόκαλο αγαπούσα ως της ψυχής μου τον βυθό /

Δώδεκα και μισή.
Γρήγορα πέρασε η ώρα απ’ της εννιά που άναψα την λάμπα,και κάθισα εδώ.
Κάθουμουν χωρίς να διαβάζω,και χωρίς να μιλώ.
Με ποιόνα να μιλήσω κατάμονη μέσα στο σπίτι αυτό.
Σου γράφω ασταμάτητα...
Γεμίζω με μανία άπειρες σελίδες, μετά τα σκίζω, μετά πάλι και πάλι.
Θέλω να σου τάξω τα πάντα κι έπειτα να τα πάρω όλα πίσω.
Απομακρύνομαι από τον κόσμο και σου γράφω.
Σου γράφω για να μην ξεχνάς πως σ' αγαπώ...
Κάθομαι και περιμένω στη σιωπή...
Αν μπορεί κάτι να βγει...
Αν έχει κάτι να μου πει... Μια φωνή... Οτιδήποτε.
Τίποτα...
Και που είμαι εδώ, και που δεν είμαι, το ίδιο πράγμα.
Καλοκαίρι έξω, χειμώνας μέσα.
Ότι κι αν πω, όσα κι αν πω χαμένα πάνε...
Πληγώνονται οι λέξεις και τα συναισθήματα. Και πάλι σωπαίνουν.
Όλα...
Οι ώρες περνούν, σα μικρά παιδιά τρέχουν στην αγκαλιά του παρελθόντος, όπως κάποτε έτρεχες κι εσύ σε μένα...
Σα μικρό παιδί...
Ξέρεις... Δεν αξίζω τα φτερά. Αν δεν μπορώ να σ' αγκαλιάζω με αυτά, ειν' άχρηστα. 
Δεν έχεις καταλάβει... Ούτε κι εγώ. 
Αλλά ήθελα πάντα να είμαι εδώ. 
Εδώ. Όχι εκεί.
αν θυμάσαι, κάποτε είχες καθήσει πλάι μου. Κι είχα δει τ' Αστέρι μου από κοντά. Αγκάλιασα τη λάμψη και το σκοτάδι του. Προσπάθησα. Προσπαθώ. Το θέλησα. Το θέλω. Είδα. Ξέρω τι είδα. 
Το αληθινό σου είναι τόσο φτιαγμένο απ' όνειρο και λευκό.
 
Πφφ πάλι γράφω... Και τι σημασία έχει μου λες ότι λέω...

Αφού έτσι κι αλλιώς...
Είναι απλά συναισθήματα.
Είναι απλά μουσική.
Είναι απλά λόγια.
Κι εγώ χειρότερη από κάθε προσδοκία...


Και αν κάτσω πάλι για να γράψω και νοσταλγίσω τα παλιά...
Μήπως πρόκειται τώρα κάτι να αλλάξει ή μήπως εγώ θα νιώσω διαφορετικά...
Ή μήπως αύριο ξυπνήσω και όλα θα μου φαντάζουν φωτεινά...
Μήπως θα 'χει φύγει μακριά το γκρίζο
Έγινα ματαιόδοξη γι' άλλη μια φορά...
Δεν περιμένω τίποτα...
Απλά ήθελα κάπου να γράψω...
Και το χαρτί το φοβάμαι πια...

Δώδεκα κ μισή...πώς πέρασε η ώρα
Δώδεκα κ μισή...πώς πέρασαν τα χρόνια...



***********Το κείμενο αφιερώνεται Σ'ΕΚΕΙΝΟΥΣ που έχουν ξεχάσει τι θα πει άγγιγμα, αφή, ανάσα, επαφή. Τι σημαίνει ακουμπάω, αναστενάζω, βλέπω, κοιτάω.
Που δεν θέλουν να κάνουν μια κίνηση για να νιώσουν το κοντά, το μαζί. Που ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ να ρισκάρουν, να μάθουν, να εξερευνήσουν, να βουτήξουν, να πετάξουν, να τυλίξουν τα χέρια τους γύρω από ένα κορμί.
Να βάλουν τα χείλη τους πάνω σε άλλα χείλη, να δώσουν χάδι. Αληθινό. Τρεμουλιαστό. Να θυμηθούν τι είναι ρίγος. Πραγματικός παλμός. Να σηκωθούν και να αναπνεύσουν...

αγαπημένο απόσπασμα απο τη Μαρία - Νεφέλη του Ελύτη

Μ.Ν.:  "Τίποτα δεν κατάλαβε. Όλη την ώρα μου ΄λεγε "θυμάσαι;" Τι να θυμηθώ. Μονάχα τα όνειρα θυμάμαι γιατί τα βλέπω νύχτα. Όμως τη μέρα αισθάνομαι άσχημα - πως να το πω: απροετοίμαστη. Βρέθηκα μέσα στη ζωή τόσο άξαφνα - κει που δεν το περίμενα καθόλου. Έλεγα "μπα θα συνηθίσω". Κι όλα γύρω μου έτρεχαν. Πράγματα κι άνθρωποι έτρεχαν, έτρεχαν - ώσπου βάλθηκα κι εγώ να τρέχω σαν τρελή. Αλλά φαίνεται, το παράκανα. Επειδή - δεν ξέρω - κάτι παράξενο έγινε στο τέλος. Πρώτα έβλεπα τον νεκρό κι ύστερα γινόταν ο φόνος. Πρώτα ερχόταν το αίμα κι ύστερα ο χτύπος κι η κραυγή. Και τώρα όταν ακούω να βρέχει δεν ξέρω τι με περιμένει..."

(Απόσπασμα από τη Μαρία-Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη που ακούγεται στη συλλογή Ανυπεράσπιστοι Έρωτες με τις φωνές της Τάνιας Τσανακλίδου και του Γιάννη Μπέζου)

όλες αυτές οι μέρες λερώνονται από το ίδιο συναίσθημα, κι ας κάνω πως δεν το βλέπω.

Οι Φίλοι μου μοιάζουν κάπως μακριά

Κάπως πολύ μακριά … (Χιλιόμετρα)

Μου μιλούν πάντα με προσοχή

Τους ακούω πάντα με περισσότερη

Λίγος ο χρόνος μαζί τους

Αλλά λίγος, υπέροχος Κ σύντομος

Μαθαίνω, Αλλάζω, εξελίσσομαι

Όσο είμαι δίπλα τους.

Στην αρχή ως επισκέπτες στην ζωή μου

Όχι επισκέπτες περιστασιακοί

Όχι επισκέπτες ξένοι

Στην αρχή δεν δίνεις τίποτα.

Φοβάσαι

Πρέπει να δώσεις κάτι.

Σημασία έχει να δίνεσαι …(πάντα το ξεχνάς)

*Θα φοράω πάντα το καλό μου το φόρεμα

και περιμένω κάποιο animal party να με ξεσηκώσει.

*θα έχω ένα χαζό γελάκι για τις διδυμούλες μου

*θα υπενθυμίζω τα βήματα στο κρητικάκι μου(ξέρεις εσύ)

Όσο είμαι δίπλα σας περπατάω

Όσο περπατάω μεγαλώνω

Όσο μεγαλώνω μισώ τις λέξεις

Όσο μισώ τις λέξεις …

Θα αναζητώ την αγκαλιά σας

#όσο έχω φίλους που με επικροτούν και με στηρίζουν ...

ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΤΙΠΟΤΑ !!!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΡΥΟ ΧΕΙΜΩΝΑ & ΤΗΝ ΥΠΕΡΟΧΗ ΑΝΟΙΞΗ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΑΤΕ !

Γιατί να μην μπορούμε να πούμε ένα τελευταίο <<γεια>> σ'αυτούς που αγαπάμε ?

Γιατί να μην μπορούμε να τους κάνουμε μια τελευταία αγκαλία & να τους πούμε όλα όσα θέλουμε ?

*δεν περίμενα να με πονέσει τόσο αυτός ο αποχωρισμός ... αλλά έκανα λάθος !

(είναι η πρώτη φορά που φεύγει ένα τόσο κοντινό μου άτομο )
ΚΑΙ PLEASEEEEEEEE ΑΣ ΜΗΝ ΥΠΑΡΞΕΙ ΑΛΛΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗΗ !!!!!!!!!!!!

Κανείς στο κόσμο δεν κοιμάται ούτε ένας δεν κοιμάται.

No duerme nadie por el mundo. Nadie, nadie.
No duerme nadie.
Hay un muerto en el cementerio más lejano que se queja tres años
porque tiene un paisaje seco en la rodilla;
y el niño que enterraron esta mañana lloraba tanto
que hubo necesidad de llamar a los perros para que callase.
No es sueño la vida. ¡Alerta! ¡Alerta! ¡Alerta!
Nos caemos por las escaleras para comer la tierra húmeda
o subimos al filo de la nieve con el coro de las dalias muertas.
Pero no hay olvido, ni sueño:
carne viva.




Όνειρο η ζωή δεν είναι
κι όποιος πόνεσε στον πόνο
πάντοτε θε να πονάει
κι όποιος θάνατο φοβάται
θα τον κουβαλάει στους ώμους.

Ψέμμα είναι πως κοιμούνται
στ' ουρανού τα φυλλοκάρδια.
Ούτε ένας δε σταλιάζει.
Μ' αν κανείς τα μάτια κλείσει
μαστιγώστε τον αδέρφια,
μαστιγώστε τον για να 'χει,
να 'χει ορθάνοιχτα τα μάτια
και φλεγόμενες πληγές.
Κανείς στο κόσμο δεν κοιμάται
ούτε ένας δεν κοιμάται.

κορώνα ή γράμματα ??????????

διαρκώς διλήμματα ...

Ο χαμένος ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ είναι εδώ ...

...  Αρχίσαμε με μια λέξη που να μην χωράει τον ουρανό ...


Όσο αξίζει μια γρατζουνιά απ' την ανάσα σου δεν αξίζουν θεωρίες μιας ζωής
γυναίκα αν έχω κάνει λάθος συγχώρα με γυναίκα αν είμαι σωστός μη μου το πεις ...

Μερικές φορές θέλουμε να παγώσουμε τον χρόνο,να παγώσουμε τον νου να μην θυμάται να μην καταλαβαίνει .
Δύσκολο να χάνεις αυτό που αγαπάς .ό,τι κ αν είναι αυτό!
Ειδικά όταν είναι η μαμά σου ...
Εύκολο να το λες .ΔΥΣΚΟΛΟ να το καταλάβεις .
εάν έχεις ζήσει παρόμοιες καταστάσεις νιώθεις όλη την πίκρα κ τον πόνο που σου προκαλεί!
Δεν θες λύπηση από κανέναν.όχι βέβαια!το μόνο που θες είναι αγκαλιές από άτομα που σ'αγαπάνε και δεν θα σε αφήσουν ποτέ .ποτέ!

Ο θάνατος πόρνη, και η ζωή και τι άλλο; Πες μου τι άλλο?
«Μαμά». Αρκεί και μόνον η λέξη. Το άνοιγμα, το κλείσιμο των χειλιών.
Πόσες φορές, πες μου πόσες φορές; Σαν φιλί ή σαν σφύριγμα; Τρένο που δεν φαίνεται, στόμα που δεν υπάρχει, χείλη που τρεμοπαίζουν μόνα τους, μα, μα, μα, μα, μα.
9 μήνες δεν φθάνουν. Μια ζωή δεν φθάνει. Χρειάζεται ο θάνατος που ως πόρνη όλα, μα όλα τα χωρά.
«Μα μα»
Μητέρα, πόσο σε αγαπώ! Θέλω να κόψω τα χέρια σου και τα πόδια σου, για να χωράτε μέσα στην καρδιά μου...
Τίποτα δεν γεννιέται, τίποτα δεν πεθαίνει...
γέλα όμως.το ξέρω υποφέρεις αλλά γέλα ...


«Όταν κοιμήθηκα, δεν είχα πια εφιάλτες, η νύχτα με τύλιξε σαν δέρμα. Ήμουν καλά».
γιατί είχα κοντά μου και ΕΣΕΝΑ αν και δεν σε έβλεπα πια ...
Θα ξαναβρεθούμε κάποτε.

& να ξέρεις πως οι φίλοι υπάρχουν ....

Οι φίλοι είναι σαν τ' αστέρια
μπορεί να μην τους βλέπεις πάντα
αλλά ξέρεις ότι είναι εκέι για σένα!

Γι' αυτό αν ποτέ νοιώσεις μόνος
κοίταξε ψηλά στον ουρανό
κι αν θέλεις να σου φύγει ο πόνος
κάνε για σένα κάτι καλό!

Σαν κομμάτια από πάζλ είναι οι φίλοι
αν χαθεί έστω κ' ένα μικρό
το πάζλ θα 'ναι για πάντα ατέλειωτο!...

& έμεινα ΕΔΩ ...

Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να γυρίσω όλο το κόσμο, όλο το κόσμο .....


_θυμάσαι που μου το είχες πει ενα βράδυ ;;;
_μμμ ναι !
_και εγώ θυμάσαι τι σου είπα ; .ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΝ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ !!!


*μου ταξες ταξίδι να με πας ΟΣΟ ΜΑΚΡΥΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΦΤΑΝΕΙ !!!!!

Το πιο όμορφο γαλάζιο της ψυχής μου το ξόδεψα προσπαθώντας να γλυκάνω το βλέμμα της απουσίας

* το τραγούδι αφιερώνεται ..... 

Μπαίνω στην βάρκα μου και ταξιδεύω στα όνειρά μου !

Όταν έχει μπουνάτσα , γράφω μικρά σηειώματα και τα δένω στα πόδια των γλάρων .

Σ' ΑΓΑΠΩ γράφω ! > κ όποιος το βρει.... ΔΙΚΟ ΤΟΥ !

Σ' ΑΓΑΠΩ !!! Σ' ΑΓΑΠΩΩΩΩΩ

κι αν δεν έχεις κανέναν  αυτήν την στιγμή , έχεις εμένα !

Σ ΑΓΑΠΩ

για σένα ...

για σενα...

Σκεφτόμουν τις προάλλες πόσα έχουμε περάσει...

Γέλασα όταν σε πλήγωσα. Έκλαψα όταν σου χαμογέλασα. Μετρημένες στιγμές, λίγες.

Πάντως ακόμα θυμάμαι την μέρα που γνωριστήκαμε.  

Από τότε μου άρεσες, φρικτά πολύ! 

Αυτές τις μέρες που μας χωρίζουνε δρόμοι

θέλω να έρχεσαι συχνά στον ύπνο μου

Να 'ρχεσαι πιο συχνά με αερόστατο, με ξύλινο τρενάκι, με αεροπλάνο,υπερωκεάνιο,

με τα πόδια... 

Κάθε βράδυ να 'ρχεσαι με ρούχα ή χωρίς

να ζούμε το όνειρο στα στενά της πόλης .

να μιλάμε για όλου του κόσμου τα περίεργα

για ό,τι τριγυρίζει το νου μας ...

και να περπατάμε μεσάνυχτα στην άδεια πόλη

πολλές φορές χωρίς να μιλάμε για τίποτα σοβαρό

τί ωραία που είναι όταν κάνουμε όνειρα,κοινά ...

χωρίς να ξέρουμε το αύριο,χωρίς να λογαριάζουμε κανέναν

σαν να σταματάει η γη κάθε φορά που μου μιλάς...

να 'ρχεσαι πάντως...

έλα ...

Και μπορούμε να γίνουμε ο,τι θέλεις

θέλεις θα γινόμαστε ακροβάτες, 

ηθοποιοί σε θίασο πλανόδιο;;; 

έλα...

Μόνο να έρχεσαι στον ύπνο μου κάθε νύχτα

Τ' άλλα θα στα πω στο αύριο

Γιατί τα όνειρα σαν τα θαύματα είναι

Βγαίνουν αληθινά μόνο αν τα πιστεύεις....

*ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ να λεώ ... 
και να μπαίνω στο όνειρο σου...

(Για σένα που σε χρειάζομαι.

Για σένα που είσαι τα πάντα.

Για σένα που δεν ξέρω αν αξίζεις, αλλά ελπίζω.

Για σένα που δεν γνωρίζω,αλλά σ'αγαπάω.

Για σένα που χωρίς εσένα είμαι κενή.)

Για μένα η ζωή είναι ένα τετράδιο, ένα τεφτέρι σαν του μπακάλη. Εκεί γράφονται οι στιγμές. Γιατί αυτό είναι η ζωή. Στιγμές ευτυχίας, δυστυχίας, πόνου και πάει λέγοντας. Όταν το τεφτέρι τελειώσει και μαζί του και η ζωή, τραβάς γραμμή και κάνεις τη σούμα. Αν οι ευτυχισμένες στιγμές είναι περισσότερες, τότε υπήρξες ευτυχισμένη, άρα και τυχερή. Αν όχι .... τότε κρίμα! Έχασες! «Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά το ...... κλείσιμο των βιβλίων»!

-σ'αγαπάω.

-ξέρεις οτι οι άνθρωποι αγαπάνε τρεις φορές στην ζωή τους ; / το χω διαβάσει ... οπότε εσύ έχεις άλλες δύο φορές .!

-Μπορώ να σ'αγαπήσω και τις υπόλοιπες δύο ?

να με προσέχεις ~ 

"μάτια μου,μη βιάζεσαι ... άσε μου το τιμόνι!"

κι εγώ το άφηνα...και το σαπιοκάραβο ταξίδευε,ρίχως ρότα,στο άγριο πέλαγος.

Κι εγώ ήμουν ένας μεθυσμένος μούτσος , που ενώ έβλεπε τις ξερές,ζάρωνε στις κουβέρτες του πλοίου και μετρούσε τ'άστρα!

ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ .......

μελαχρινό μου πρόσωπο
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑΑΑΑΑ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ...


Να έχεις μια υπέροχη ζωή...μια ζωή γεμάτη γέλια ... και πολύ αγάπη.........


*σίγουρα θα αργήσεις πολύ να το δεις...ή μπορεί να μη το δεις καθόλου...(κάπου θα ξεχάστηκες πάλι) ...


Θα ήθελα να γίνω τραγούδι στα χείλη σου…


…κι όποτε με σιγοσφυρίζεις να χύνεται το ηλιοβασίλεμα στα μάτια σου…


…ουρανέ μου…



-πώς λέγεται αυτό το τραγούδι;
-δεν θυμάσαι πως λέγεται;
-όχι
-ας το αλλάξουμε τότε...
#πόσο γρήγορα ξεχνάνε μερικοί άνθρωποι ...

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ ...
(Τί είναι πρέπον και τι δεν είναι δεν το ξεκαθάρισα απόλυτα στον βίο μου...με έπιανε μια σκοτοδίνη)
Πάντως δεν έτρεξα ποτέ πίσω από κάνέναν σαν πεινασμένο κουτάβι(ή μήπως έτρεξα?)Ούτε γάβγιζα σ'όσους με πλησίαζαν (αυτό ειναι σίγουρο).Άσχετα με τις προθέσεις τους,που τις περισσότερες φορές τις υποψιαζόμουν, καθόμουν εκεί , σ'ένα σκαλοπάτι και κουνούσα φιλικά την ουρά.
(Βρε,μπας και την παρακουνούσα;λες;)

Κι όταν σε ρώτησα , μια νύχτα , τι 'μαι για σένα,
σκέφτηκες λίγο και μ'απάντησες αδιάφορα,χαζεύοντας
μια πεταλούδα που είχε παγιδευτεί στο φως της λάμπας σου.
<<Τι είσαι,είπες;...Μια νυχιά , στο τίποτα της ζωής μου>>.

Μ'αυτή την τόση βιάση μου,να ξεκινώ από το τέλος,
έχανα πάντα, η ηλίθεια , τη μαγεία της αρχής.