"Ό,τι αγκαλιάζω δυνατά, μου φαίνεται πως το πνίγω.."

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ



ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΕΠΟΝ ΝΑ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΚΟΥΤΑΒΙ ...
(Τί είναι πρέπον και τι δεν είναι δεν το ξεκαθάρισα απόλυτα στον βίο μου...με έπιανε μια σκοτοδίνη)
Πάντως δεν έτρεξα ποτέ πίσω από κάνέναν σαν πεινασμένο κουτάβι(ή μήπως έτρεξα?)Ούτε γάβγιζα σ'όσους με πλησίαζαν (αυτό ειναι σίγουρο).Άσχετα με τις προθέσεις τους,που τις περισσότερες φορές τις υποψιαζόμουν, καθόμουν εκεί , σ'ένα σκαλοπάτι και κουνούσα φιλικά την ουρά.
(Βρε,μπας και την παρακουνούσα;λες;)

2 σχόλια:

  1. Στο ότι δεν έτρεξες πίσω από κανέναν σου βγάζω το καπέλο!
    Ίσως όμως μερικές φορές να πρέπει να γαβγίζουμε και λίγο..
    Βοηθάει νομίζω να εξωτερικεύσουμε αυτά που νιώθουμε, πριν καταλήξουν να μας πνίξουν...
    Καλή σου νύχτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. συμφωνώ απόλυτα...μάλλον πρέπει να αρχίζω να γαβγίζω ... και γιατί όχι;ίσως πρέπει να δαγκώνω κιόλας ...(σε αυτούς που με πνίγουν...)

    * σε ευχαριστώ που πέρασες...καλή σου μέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή