"Ό,τι αγκαλιάζω δυνατά, μου φαίνεται πως το πνίγω.."

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Αυτό που θα ήθελα απόψε ,είναι τη ζωή μου πίσω.
Αλλά δε ξέρω από ποιον να τη ζητήσω.
Τόσο τη σκόρπισα,τόσο τη χαράμισα,τόσο τη δάνεισα,τόσο την ξερίζωσα.Από ποιον να τη ζητήσω τώρα...
Και τι ωφελεί...
Αυτό που θα ήθελ απόψε,τελικά,είναι ένας ώμος,να γείρω πάνω του και να κλάψω.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.Να κλάψω για όλα.Για όσα αγάπησα.Για όσα ονειρεύτηκα.Για όσα ένιωσα.Για όσα περίμενα και δεν ήρθαν.Για όσα με πρόδωσαν.Για όσα με χαράκωσαν.Για όσα με θανάτωσαν . Για όσα μ'ανάστησαν.
Να κλάψω πολύ.Με λυγμούς.Με κραυγές.
Για όλα...
Να γείρω στον ώμο κάποιου και ν'ακούσω τη φωνή του,να μου πει ψιθυριστά:<<μη κλαις>>.
Μόνο αυτό.Τίποτ' άλλο.
Μη κλαις.Μόνο αυτο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου